Company Logo


 

دوستان عيب كنندم كه چرا دل به تو دادم           بايد اوّل به تو گفتن كه چنين خوب چرائي

سعدي

 

حريف مجلس ماخود هميشه دل مي‌برد            علي الخصوص كه پيرايه اي بر او بستند

سعدي

 

آن دم که دل به عشق دهی خوش دمی بود        در  کارخیـر حاجت هیچ استخاره نیست

طبیب اصفهانی

 

ماية  راحت  و  آسايش   دل  بودي    تو            تا بــرفتي تــو دلـــم هيــــچ نيـاسود بيا

اوحدي مراغه‌اي

 

ديگران  در  كار دنيايند و  من  در  كار  دل           نيست دوشم زيرباري جز به زير بار دل

اميري فيروزكوهي

 

از سر  زلف  تو  شوريدگي   آموخته   دل           و آتش  مهر تو در جان من افروخته دل

خواجوي كرماني

 

نمي دانم چه گرمي كرده‌اي بادل نهان ازمن        كه تاغافل شوم ازوي دوان سوي تو مي‌آيم

حكيم شفائي

 

دل نيست  كبوتر  كه چو برخاست نشنيد        از  گوشة  بامي كه پـــريديم ، پـــــريدیم

وحشي بافقي

 

هنوز  نقش  وجود  مرا  به  پردة هستي         نبسته بود زمانه كه دل به مهر تـو بستم

مهرداد اوستا

 

اي دل ار سيل فنا بنياد هستي بر كند          چون تو را نوح است كشتيبان ‌زطوفان‌غم‌مخور

حافظ

 

بسي  گفتند :  دل  از   عشق  برگير           كه نيرنگ است وافسون است وجادو است

ولي   ما   دل  به  او  بستيم  و ديديم          كه اين زهــــر است امــّـا نــوش دارو است

فريدون مشيري

 

هرشب منم باياداو وين چشم شب بيدارتن      در سينه مي‌گريد دلم واي از دل بيمارمن

مهدي سهيلي

 

قطرة  خون   تازه‌اي از  تو  رسيده بر دلم        به كه به ديــده جا دهم تازه رسيدة تـــرا

فروغي بسطامي

 

چودل درديگري بستي نگاهش دارمن رفتم       چورفتي در پي دشمن مرا بگذار من رفتم

اوحدي مراغه اي

 

تو را چندين كه با من بود ياري بندگي كردم     چو دانستم كه غيرازمن گرفتي يارمن رفتم

اوحدي مراغه اي

 

برون كردي مرااز دل چو دل با ديگري داري       كجا يادآوري از من كه از من بهتري داري

اوحدي مراغه اي

 

ز بسكه ديدة من از غم شبــانه گـريست        سحـر به درد دل من دل زمــانه گريست

مجيد شفق

 

به كعبه رفتم و دل نـالـه كرد تا دم صبح         ولي براي خدا ني براي خــــــانه گريست

مجيد شفق

 

دل گرفتارغم و درد است يك بارش مسوز      از  براي  محنتش  بگذار يك چنـــدي دگر

بابا فغائي

 

راه هفتاد و دو ملّت مي‌شود اين جا يكي       زينهار اي  طالب  حق  از  در  دل نگذري

صائب تبریزی

 

اي كه مي‌پرسي ز من كان ماه را منزل كجاست    منزل او دردل است امّا ندانم دل كجاست؟

هلالي جغتائي
 
خاموشي  لبم  نه  ز  بيداري و رضاست       ازچشم من ببين كه چه غوغاست در دلم
سايه

 

من دل به  كسي  جز تو به آسان ندهم       چيزي  كه   گران   خريدم  ارزان    ندهم

صد جان   بدهم  در  آرزوي  دل  خويش        وآن دل كه تو راخواست به صدجان ندهم

انوري

 

در بزم بي دلان كه خرد هيچ كاره است       پس   امر  امر  دل   بود  و  راي  راي  دل

فصيح الزّمان شيرازي

 

دل از يار كهن برداشتن دشوار مي‌باشد       كشيدن مشكل‌است از زخم‌چندين‌ساله‌پيكان را

قاسم بيك طالبي

 

دادم  به  چشم  او  دل  اندوه  پيشه را        غافل كه مست مي‌شكند زود شيشه را

عرفي شيرازي

 

دل به ياري داده ام كز درددل آگاه نيست      دركمند زلفي افتادم كه هيچش راه نيست

داور قاجار

 

دل گفت  مرا  علم  لدنّي  هوس است       تعليمم   كن   اگر  تو  را  دسترس  است

گفتم  كه  الف  گفت  دگر  هيچ    مگو       درخانه اگركس است يك حرف بس است

محمود كاشاني

 

گاه از هجر  تو  نالم  گهي  از زاري دل        حال  دل را  به كه گويم كه كند ياري دل

سهيل شيرازي

 

لاله از خجلت هم چشمي داغ دل من       زين چمن خيمه برون برده به هامون زده است

طبعي اصفهاني

 

اوّل  دو  دل  زمانه  به  هم  آشنا  كند       چون  آن دو دل يكي شود از هم جدا كند

طوفان مازندران

 

گر بر كنم دل از تو و بردارم  از  تو  مهر        آن مهر  بر  كه  افكنم  آن  دل  كجا  برم

كمال اسماعيل اصفهاني

 

مرا  گويي  چرا  دل  دادي  از   دست         مگر  از   دست   خوبان   مي‌توان  رست

هماي مروزي

 

چندين كليد چاره شكستيم  بهر  دل         وين  قفل  زنگ  بسته ز هم  وا نمي شود

شاني تكلو

 

منم ودلي كه هرشب كندم به ناله سرخوش       مبر از كفم تو اين‌دل كه دل دگر ندارم

مشحون

 

الهي    سينه  اي     درد  آشنا   ده         غم  از  هر  دل  كه  بستاني  به  ما  ده

خداوندا     دلي      ده    درد     پرور         كرم  كن   اشك   سرخ  و   چهرۀ    زرد

سنجر كاشاني

 

دل همه ديده شدوديده همه دل گرديد       تا مراد  دل  و  ديده   ز  تو   حاصل گرديد

شمس مغربي

 

دلم راازغمت كردم ز هر ويرانه ويران تر       چوديدم‌دوست مي‌دارد دلت دلهاي ويران را

خرم اصفهاني

 

كي رفته اي  ز  دل  كه تمنّا كنم تو  را       كي  گشته اي  نهفته  كه  پيدا  كنم  تو را

فروغي بسطامي

 

آمدي رفت  ز  دل  صبر و  قرارم بنشين        بنشين  تا  به  خود  آيد دل زارم بنشين

دل و دين  بردة اكنون پي جان آمده اي       بنشين  تا  به  تو آن هم بسپارم بنشين

داعي اصفهاني

 

دل تسلي نشد از نامه فرستادن كاش       خاك  مي‌گشتم  و  همراه صبا مي‌رفتم

ميروالهي

 

هنوز  خانه دل وقف عشق تو است بيا       كه  اين خرابه  همان است كاندران بودي

پژمان بختياري

 

بس عيش پنهاني كه من درخلوت دل مي‌كنم    راز ونياز خويش را با شمع و محفل مي‌كنم

ابوالحسن ورزي

 

پاس دلهاي خراب وچشم اشك آلوده‌‌دار        گنج در ويرانه‌ها مي‌باشد وگوهر در آب

حاجي محمد گيلاني

 

مرغ  دل  ما  را  كه  به  كس  رام نگردد       آرام  توئي  دام  توئي   دانه   توئي   تو

حبيب خراساني

 

دل سوخت تمام از غم وآهي نكشيديم        آتش  چو  برافروخته  شد   دود    ندارد

فريد كاتب

 

خلد  گر    به    پا خاري   آسان    برآيد      چه سازم  به  خاري  كه  در  دل نشيند

مرنجان  دلم  را  كه  اين  مرغ  وحشي       ز بامي   كه  برخاست   مشكل  نشيند

طبيب اصفهاني

 

 




webmaster : R.Sharabiani Copyright © 2011. All Rights Reserved