Company Logo


 

پروانه   بر آتش زند    از بهـــر   تـــــو   خود     را         اي شمع تــــــو  هم  حرمت پـــروانه  نگهدار

 وحشي بافقي

 

باز امشب جلوه   بخش   بزم مستانم چو شمع         درميان سوز وساز خويش خندانم چو  شمع

اطهري كرماني

 

در وفاي   عشق   تو   مشهور  خوبانم چو شمع         شب نشين كوي سربازان و رندانم چوشمع

حافظ

 

گريد   و    سوزد    و   افروزد    و    نابود  شود         هر كه چو ن شمع بخندد به شب تار كسي

منعم شيرازي

 

مه خفت و  شمع مرد  و  شب بي سحر رسيد         جامم به   سنگ   خورد و تهي شد سبو مرا

فريدون مژده

 

حاصل شمع وجودم   همه   اشك   آمد  و   آه         و آن قدر سوختم از غم   كه    تباهش كردم

گلچين همائي

 

حسن و عشق پاك را  شرم و حيا دركار نيست         پيش مردم   شمع   در  بر مي‌كشد پروانه را

صائب تبریزی

 

پروانه سوخت،   شمع فرو  مرد،  شب گذشت         اي واي   من   كه    قصّة   دل   ناتمام  ماند

مهدي سهيلي

 

حالت   سوخته  را  سوخته   دل   داند و بس         شمع دانست كه جان دادن پروانه ز چيست

توحيد شيرازي

 

اي شمع  بزم  :   دوش  چرا    مي‌گريستي؟         پروانه   عاشق   است  تو سرگرم كيستي؟

ابدال اصفهاني

 

اينكه‌هر شب تا سحر آيدزچشمم اشك نيست         گوهر جان است مي‌ريزد به دامانم چو شمع

هادي رنجي

 

چنان كه   شمع    فروزان    نمايد  از  فانوس         فروغ    سينه اش   از   پيرهن   بود   روشن

مظهر

 

ازما چه ديده اي كه به صد سوز همچو شمع          خندان   ميان   بزم    حريفان   نشسته اي؟

علي اشتري

 

مي سوزم و   به   گريه  شبي  روز  مي‌كنم          چون   شمع ،  گريه هاي  گلو  سوز مي‌كنم

فيضي دكني

 

شمع   من   پرتو   به  بزم   ديگران مي‌افكند          وه كه اين گرمي مرا  آتش به جان مي‌افكند

محمود قزويني

 

با دل   روشن  نگردد   جمع   خواب  عافيت          عمر شمع ما به اشك و آه در محفل گذشت

صائب تبریزی

 

پرتو   شمع    محال  است  به  روزن نرسد           بنيش چشم  من   از   ديده  بيدار من است

صائب تبریزی

 

زان شعله ها  كه   از  دل پروانه سر كشيد          روشن نشد كه شمع در اين انجمن كجا است

صائب تبریزی

 

بيهوده    نيست   گريه  بي  اختيار   شمع           آبي   بر     آتش     دل    پروانه      مي‌زند

صائب تبریزی

 

عاشق و   انديشة  بوس   و   تمنّاي   كنار           بهر  غيرت  شمع   آتش   مي‌زند   پروانه را

صائب تبریزی

 

دوستي با   ناتوانان  مايه  روشندلي  است          موم چون با رشته سازد شمع محفل مي‌شود

صائب تبریزی

 

چون شمع عمر ما همه در تاب و تب گذشت          دستي  به  زير   سر  ننهاديم و شب گذشت

ملا حاجي محمد





webmaster : R.Sharabiani Copyright © 2011. All Rights Reserved