Company Logo


 

صبر در اشعار پارسی

 

صبر   بسيار    به     بايد    پدر    پير    فلك را         تا دگر مادر گيتي چو تو فرزند بزايد

سعدي

 

از   آه    دردناكي    سازم    خبر    دلت     را         روزي كه كوه صبرم بر باد رفته باشد

حزين لاهيجي

 

به موئي بسته   صبرم   نغمه تار است پنداري         دلم از هيچ مي‌رنجد دل يار است پنداري

ملك قمي

 

چو بستي در به روي من به كوي صبر رو كردم         چو درمانم نبخشيدي به درد خويش خو كردم

شهريار

 

مرا به   صبر   و   شكيب  آن صنم اشارت كرد         خبر نداشت كه خود هر چه بود غارت كرد

مينوي شيرازي

 

نه صبر   هست   ما   را نه دل نه تاب هچران         مائيم و نيم جاني آن هم به لب رسيده

اهلي

 

همه دم   طفل   دلم   ناله  كنان      مي‌گريد         صبر بر دوري ياران نتواند چه كند؟

مهدي سهيلي

 

بيمار   غمت   را   به  جز  ار صبر ، دوا نيست         صبر است دواي من و درد اكه مرا نيست

سلمان ساوجي

 

آمدي رفت  ز  دل   صبر   و   قرارم     بنشين         بنشين   تا   به   خود   آيد دل زارم بنشين

داعي انجداني

 

به صبر كوش   كه   رنج   سفر    نخواهد ماند         شبان  غربت  و   چشمان تر نخواهد ماند

مهدي سهيلي

 

آسمان با ديگران   صاف است   و با ما ابر دارد        مي شود روزي صفا با ما هم امّا  صبر  دارد

شهريار

 

صبر بر جور   رقيبت    چه   كنم    گر    نكنم         همه  دانند   كه در صحبت گل خاري هست

سعدي

 

عشق مي‌گويد كه آسان نيست بي او زيستن        صبر مي‌گويد كه باكي نيست گو دشوار باش

وحشي بافقي

 

چنانت دوست مي‌دارم كه گر روزي فراق افتد         تو صبر از من تواني كرد و من صبر از تو نتوانم

سعدي

 

نه صبر ،  بي تو   از  اين   بيشتر  توان   كردن         نه     غير      صبر   علاج   دگر   توان    كردن

عضنفر قمي

 

گفتيم : عشق  را   به    صبوري   دوا    كنيم         هر روز، عشق   بيشتر   و   صبر  كمتر است

سعدي

 

بي‌تو صد  جا دلم از  داغ شكايت  ريش است         اين قدر هست كه صبرم ز شكايت بيش است

بياضي

 




webmaster : R.Sharabiani Copyright © 2011. All Rights Reserved