Company Logo


ضرب المثل در اشعار پارسی

 موقوف   التفاتم   تا    كي   رسد اجازت         از دوست  يك  اشاره  از  ما  به  سر دويدن

همام تبريزي

 

پرسي كه  تمنّاي تو از لعل لبم چيست         آنجا كه عيان است چه حاجت به بيان است

زرگر اصفهاني

 

مردم چشمم به هجرت شدسفيدازاشك سرخ    خودغلط گفت آنكه بالاي سياهي رنگ نيست

آگاه قاجار

 

در   تنگناي   حيرتم    از    نخوت   رقيب          يا رب  مبــــاد  آنكه  گــــدا  معتبـــر   شود

حافظ

 

با  خرابات    نشينان  ز   كرامات   ملاف          هر  سخن  جائي  و  هر  نكته  مكاني دارد

حافظ

 

من  از  بيگانگان  هــــرگـــز      ننـــــالم         كه  با  من  هـــر  جه   كرد   آن  آشنـــا كرد

حافظ

 

چاك خواهم زدن اين دلق ريائي چه كنم؟         روح را  صحبت  نا جنس  عذابي است اليم

حافظ

 

از  صــــد  هزار طفل به پيري رسد يكي         مي ريزد  از   درخت   ثمـــــر    خام   بيشتر

فاروق اصفهاني

 

دندان چو دردهان نبودخنده بد نما است         دكّان  بي متاع   چـــــرا   وا   كند     كسي

قصّاب كاشاني

 

ترك‌جان مي‌گويم و مي‌گيرم از لعل تو بوس       هركه‌دست‌ازجان‌بشويدهر‌چه مي‌خواهدبگويد

نقي كره‌اي

 

نيم   جــــــــاني   است   تحفة  درويش         چه   كنــد   بـــي نــــــــوا  هميـــن  دارد

وحشي بافقي

 

دعاي   گوشه    نشينان    بلا   بگرداند         چرا  به  گوشه چشمي به ما نمي نگري

حافظ

 

چند   به  ناز   پرورم  مهــر بتان سنگدل         ياد  پدر نمي كنند  اين   پسران    ناخلف

حافظ

 

دهقان سالخورده چه خوش گفت باپسر         كاي نور چشم  من  بجز از كشته ندروي

حافظ

 

عيب رندان مكن اي زاهدپاكيزه سرشت         كه گنـــاه  دگران  بر تــو   نخواهند نوشت

حافظ

 

من اگر نيكم و گر بد تو  برو خود را باش         هر كسي  آن  درود  عاقبت كار كه كشت

حافظ

 

خوب   گيرد   جام   را ساقي به دست         كار   نيكو    كردن   از   پر   كردن    است

شرف قزويني

 

بلا   نديده   دعا   را   شروع   بايد  كرد         «علاج   واقعه   پيش   از   وقوع  بايد كرد»

شرف قزويني

 

مستمع صاحب سخن را بر سركار آورد         غنچة  خاموش ،  بلبل   را   به  گفتار آورد

صائب تبريزي

 




webmaster : R.Sharabiani Copyright © 2011. All Rights Reserved