Company Logo


 

گل در اشعار پارسی

 شاخ گل را از سراپا  چهره  تنها  نازك  است         نازك اندامي كه من دارم سراپانازك است

 صائب تبريزي

 

از   كوچه اي   كه   آن   گل    بي خار بگذرد         موج   لطافت   از    سر   ديوار     بگذرد

 صائب تبريزي

 

گل رخان  را مي‌دهد تعليم   عاشق   پروري          گل كه بلبل را در آغوش چمن مي‌پرورد

 صائب تبريزي

 

شوخي   كه   گسسته  وده  پيمان   از  من         بنشست   برم   كشيده    دامان از من

 ابوالحسن فراهاني

 

چون  بوي   گلي   كه   با   صبا    آميــــــــزد         هم  با من   بود   و   هم   گريزان  از من

 ابوالحسن فراهاني

 

ياد  آن  شب  كه صبا بر سر ما گل مي‌ريخت         بر سر ما ز در و بام و  هوا گل مي‌ريخت

 باستاني پاريزي

 

زلف‌سنبل چشم نرگس،گونه گل،لب برگ‌گل         صدگلستان گل،به روي چون بهار آورده اي

 زرگر اصفهاني

 

زشرم   روي   تو در  باغ ،  وقت   گل   چيدن         گل آب  گردد  و  از  دست  باغبان بچكد

 اوحدي مراغه اي
 
 
بوي   گل   امشب ز  دود شمع مي‌آيد ،  مگر         بلبل اشكي برسرخاكسترپروانه ريخت؟
 حاذق گيلاني
 
 
گل   عزيز   است  غنيمت شمريدش  صحبت         كه به باغ آمد ازاين راه وازآن خواهد شد
 حافظ
 
 
 سراپايم‌چمن شد بس گل حسرت دميد از من        چه رنگارنگ گلهائي توان هر روزچيدازمن
 قصّاب كاشاني
 
 
گل‌نداردخنده‌برلب بلبل‌خوش‌خوان‌كجا است؟         دل نگيرد را ه بستان جلوه شمشاد كو؟
 رشيد ياسمي
 
 
اي   گل   خوشبوي   اگر صد  قرن باز آيد بهار         مثل من ديگر نبيني بلبل خوش گوي را
 سعدي 
 



webmaster : R.Sharabiani Copyright © 2011. All Rights Reserved