Company Logo


 

لب در اشعار پارسی

 

لب بر لبش نهادم و اشكم زديده ريخت         بـــر روي  گل چو  ابر  بهاران گريستم

 اشتري

 

لب بر لبم  نهاد  و به  من گفت با نگاه:         اينك همان  لبي  كه  قرار  تو برده بود

 نوراني(وصال)

 

بوسيدن  لب  يار ، اوّل ز  دست مگذار         كاخر ملول گردي از دست و لب گزيدن

 حافظ

 

لبش به بوسه گرفتم شبي دراز وهنوز        چه نوشها كه به لب دارم از لب ودهنش

 فريدون توكلي

 

طرف باغ ولب جوي ولب جام است اينجا         ساقيا خيز كه پرهيز،حرام است  اينجا

 جامي

 

لب بر لبم نهاد و چو جان در تنم دميد         از جان   لطيف تر   نفس    آرميــــده را

 گلچين ممافي

 

درنسبت لب توباشهد گفتگوئي است         لب   باز   كن   ببيند   كاين  گفتگو ندارد

 ضيائي سبزواري

 

اين لب بوسه فريبي كه ترا داده  خدا         ترسم   آئينه   بديدن  ز  تو   قانع   نشود

 صائب تبريزي

 

لب نهادم به لب يار و سپردم  جان را          تا به امروز بدين مرگ نمرده است كسي

 صائب تبريزي


ترك جان مي‌بايدم گفتن كه اين شيرين لبان      بوسه مي‌بخشند امّا جان شيرين مي‌برند

 فروغي بطامي

 

آرزوي بوسه ازساقي نه حدچون مني است     مستم  و  با  ترس  مي‌بوسم  لب پيمانه را

 كليم كاشاني

 

يازلبت كنم طلب قيمت خون خويشتن         يا به تو واگذارم اين جسم به خون تپيده را

 ملك الشعراءبهار

 

يك بوسه از رخت ده و يك بوسه از لبت         تا   هر  دو  را   چشيده  بگويم   كدام   به

 ميرفندرسكي

 

گفت:دور‌از لب وكامم لب وكام توچه كرد؟        گفتمش: بوسه  تلخي  ز لب  جام  گرفت

 دكتر رعدي

 

شبي باخودترادرخلوت ميخانه مي‌خواهم       لبت را برلبان خويش چون پيمانه مي‌خواهم

 ابوالحسن ورزي

 

عكس آن لبهاي ميگون درشراب افتاده است     حيرتي دارم كه چون آتش در آب افتاده است

 هلالي جغتائي

 

از بهر  بوسه اي  كه  لبت  بر  لبم دهد        جان  را  هـــزار  مرتبه بر لب رسانده است

 يگانه



webmaster : R.Sharabiani Copyright © 2011. All Rights Reserved